Kolejna ekspozycja Muzeum Elfickiego jest poświęcona miejskim Elfom. Elfy - mieszkańcy miast nie żyli jednak jako typowe mieszczanie i miasta elfickie niczym nie przypominały miast w innych krajach. Elfy miejskie zajmowały się przede wszystkim nauką i rzemiosłem. Miasta elfickie były budowane na gałęziach wielkich drzew, które już teraz nie rosną na terenie Elfidy. Na załączonym obrazku można podziwiać wizerunki Elfów, skopiowane ze starożytnego drzeworytu. Elfy miejscy gustowali w pięknych barwnych strojach, które wyrabiali najczęściej własnoręcznie. Mówiono wśród nich, że szata dopiero wtedy będzie dobra, gdy osoba, która ją nosi zna każde włókno, wybierała każdą farbę i dotykała tkaniny z miłością. Dlatego też nie istniały dwie takie same szaty i grupa Elfów wyglądała jako łąka leśna, pełna różnobarwnych kwiatów. Taka różnorodność była również związana z daleko posuniętym indywidualizmem, którym cechowała się mentalność Elfów. Dla nich najważniejszą zawsze była jednostka i jej potrzeby.

Elfickie miasta, ukryte pośród gałęzi, budowane najczęściej na brzegach rzek przedstawiały sobą bajeczny widok. Gdyby nie śmiertelne niebezpieczeństwo lasów Elfidy dla intruzów, zapewne byłyby one pełne podziwiających podróżników ze wszystkich krajów ówczesnej Scholandii. Po odejściu Elfów z Efidy ich miasta w jakiś przedziwny sposób znikły wraz z drzewami, na których były zbudowane. Prawdopodobnie samo istnienie miast elfickich było możliwe jedynie dlatego, że Elfy utrzymywały delikatną równowagę ekologiczną , która pozwalała na budowanie ich miast właśnie w taki sposób. Po odejściu Elfów równowaga została zachwiana i wymarł odpowiedni gatunek drzew, co spowodowało z kolei znikniecie miast elfickich. Legendy jednak mówią, że Duchy Lasu ukryły po prostu miasta elfickie, które czekają, aż Elfy powrócą i ponownie zamieszkają wśród gałęzi wielkich drzew...

Miasta elfickie nie posiadały władzy jako takiej. Ważne decyzje były podejmowane wspólnie, natomiast nieraz pojawiała się wybitna jednostka, która miała większy posłuch niż inni. Byli to przeważnie mędrcy, którzy zajmowali się nauką i doskonaleniem ducha, a także edukacją. Najwybitniejszą z mędrców miast Elfidy była Alasse (quen. alasse - "szczęśliwość"). Jej zasługą było wprowadzenie edukacji elfickiej dla ludzi, którzy pragnęli zapoznać się z duchowością Elfów. Ona właśnie założyła Kościół Elficki i opracowała szczegółowy program wtajemniczenia ludzi w naukę i duchowość Elfów. W celu zapoznania się z mentalnością ludzi, z ich problemami i potrzebami Alasse wiele lat podróżowała po krainach Scholandii jako członkini "Domu Harfy". Po jej odejściu na Prawdziwy Zachód pozostały piękne wiersze i pieśni, bardzo popularne w Elfidzie Starożytnej. Jako przykład można zacytować sonet, zatytułowany "Jesienna medytacja":

Podmuch wiatru mały listek strąca
Ten z gałęzi sfruwa i wiruje
Jego tańcu wciąż nie widać końca
Pędzi szybko w deszczu i faluje

Drzewo chyli gałąź w pożegnaniu
Liść odleciał szukać swego losu
A w niebiosach - błękit - symbol trwania
A na ziemi - piękne kwiaty wrzosu

Roztańczony liść na wysokości
Chce powitać ziemie z niebiosami
Złotym błyskiem piękna i wolności

Przekonamy się za chwilę sami
Jeśli trwać będziemy w samotności
Poczujemy wolność tę sercami